FORMULARZ KONTAKTOWY
CAPTCHA
Change the CAPTCHA code

Strukturalna praca z ciałem metodą czterech spotkań

Zaawansowany Kurs Johna Smitha

Zobacz pełny opis
DANE SZCZEGÓŁOWE
Kategoria: Zdrowie publicze Fizjoterapia Masaż
Wyświetleń: 364
Numer ogłoszenia: 4459
widoczność ogłoszenie dostępne do wyczerpania miejsc
cena:
1650 zł
TERMINY
Rozpoczęcie
Zakończenie
Miejscowość
2019-04-01
2019-04-04
Poznań
z 2 miejsc
Zapisz się teraz, aby mieć pewną rezerwację miejsca. Po zapisaniu się sprzedawca skontaktuje się z Tobą w ciągu 48h w celu finalizacji transakcji
SPRZEDAJĄCY
OPIS

Podczas  tego kursu słuchacze zostaną wprowadzeni do koncepcji strukturalnej pracy z ciałem w serii czterech spotkań. Została ona opracowana, aby wyjść naprzeciw potrzebom tych terapeutów, których pacjenci z różnych względów nie mają możliwości poddania się tradycyjnej, dłuższej serii sesji terapeutycznych, która typowo składa się z 10 do 12 spotkań.   

Słuchacze nauczą się  ustrukturyzowanej serii 4- spotkań za pomocą której można się  uporać z wieloma problemami strukturalnymi, oczywiście nie do takiego  stopnia jakiego możemy się spodziewać przy dłuższej terapii. Jednakże można tę metodę wykorzystać jako podstawę  zademonstrowania pacjentowi co można osiągnąć przy pomocy usystematyzowanej, długofalowej pracy z ciałem. Przedstawione techniki będą po części technikami już wcześniej poznanymi podczas poprzednich kursów  (a które  mogą wymagać pewnego przypomnienia w zależności od stopnia zaawansowania słuchacza) plus wiele więcej technik  zaczerpniętych z tradycji Rolfingu, a które najprawdopodobniej nie są słuchaczom jeszcze znane.  

Cztery progresywne sesje będą opracowywały następujące tematy:

  1. Tkanki powierzchowne – integrowanie najbardziej powierzchownych warstw powięziowych i mięśniowych
  2. Uziemianie („Grounding”) – integrowanie na poziomie podudzi oraz stóp
  3. Orientowanie – uwalnianie szyi i głowy
  4. Integracja naprzemienna obręczy – integrowanie kompleksu osiowego z kończynami – zarówno dolnymi  jak i górnymi  – w staniu,  chodzie i  sięganiu

Do każdej sesji słuchaczom zostaną zaprezentowane:

  • ocena statyczna i dynamiczna
  • krytyczne techniki mięśniowo-powięziowych rozluźnień
  • wspomagające techniki energizacji mięśni
  • mobilizacje stawowe oraz
  • integrujące metody angażujące ruch

Każda sesja będzie posiadała tę samą ogólna strukturę (wcześniej poznaną przez słuchaczy):

  1. Ocena statyczna i dynamiczna czynne i bierne obszaru któremu będzie poświęcone spotkanie
  2. Wykorzystanie technik rozluźniania mięśniowo-powięziowego oraz energizacji mięśni, aby zająć się  wyznaczonym dla danej sesji „terytorium”
  3. Tradycyjna gra końcowa(„endgame” – integrująca praca na grzbiecie oraz odcinku szyjnym)
  4. Niektóre integrujące techniki angażujące ruch pacjenta  
  5. Pojedyncza technika pracy w domu

Podczas każdego dnia  szkolenia słuchacze zostaną wprowadzeni do struktury godzinnej sesji oraz po południu wykonają 1-godzinne sesje na sobie wzajemnie.

Słuchacze do każdej z sesji otrzymają szczegółowe notatki. 

  1. Tkanki powierzchowne 

To spotkanie jest  niezbędną  sesją przygotowawczą, która skupia się  tylko  na Taśmach Anatomicznych, miejscu zetknięcia się powięzi powierzchownej oraz głębokiej, zdecydowanie unikając pracy na głębszych warstwach tkanek miękkich.

Oceny: ogólne statyczne czytanie ciała plus ocena chodu i „czworakowania” aby zaobserwować które z płaszczyzn są najbardziej zajęte – strzałkowa, czołowa, czy poprzeczna wybierając tylko jedną lub dwie,  które wymagają największego nakładu pracy: płaszczyzna strzałkowa – równowaga w Taśmie Powierzchownej Tylnej oraz Taśmie Powierzchownej Przedniej, płaszczyzna czołowa  – równowaga  dwóch taśm bocznych, Poprzeczna  – Taśma Spiralna, Taśmy Funkcjonalne Przednia i Tylna (które powinny zostać rozpracowane  jeśli kwestie zaburzeń natury rotacyjnej stanowią główny problem pacjenta – zajmujemy się nimi oddzielnie podczas sesji czwartej).

Techniki rozluźniania mięśniowo-powięziowego: techniki wykonywane szeroką dłonią (tak zwane techniki „trzeciej godziny”). Słuchacze mogli już ćwiczyć niektóre z nich podczas poprzednich kursów, jednakże ta klasa technik jest jedną z najtrudniejszych do opanowania, dlatego słuchacze będą proszeni o skoncentrowanie się na biomechanice swojego ciała, aby te techniki  były maksymalnie efektywne. Jest to szczególnie ważne, aby znaleźć właściwą głębokość  do tego typu pracy.  

Techniki energizacji mięśni: Płaszczyzna strzałkowa  - zginacze biodrowe  oraz prostowniki, prostowniki lędźwiowe, Powierzchowna Taśma Przednia  tułowia, przednie oraz tylne mięśnie pochyłe i  grupa mięśni gnykowych. Płaszczyzna czołowa – mięśnie odwodziciele i przywodziciele biodrowe, rozciąganie grupy mięśni strzałkowych, ogólne techniki energizacji mięśni dla bocznego aspektu tułowia (taśmy boczne) włączając w to ogólne rozciąganie z repertuaru  Aikido.  Zostaną pokazane specyficzne metody rozciągania mięśnia czworobocznego lędźwi oraz rozciągania bocznych mięśni pochyłych.

Mobilizacje stawowe: w tej pierwszej sesji zajmiemy się tylko kręgosłupem wykorzystując niektóre tradycyjne techniki mobilizacji metodą Rolfingu, można to zintegrować z „grą końcową” oraz pracą na pasmach tylnych.

Metody integracji ruchem: Techniki Funkcjonalnej  Integracja metodą Feldenkraisa do wywołania oscylacji w płaszczyźnie strzałkowej, a następnie seria technik Feldenkraisa do oscylacji w płaszczyźnie czołowej.  

  1. Uziemienie

Większa część tej sesji zostanie poświęcona organizowaniu stóp, podudzi oraz w mniejszym stopniu ud i miednicy choć oczywiście pod koniec sesji  pojawi się zwyczajowy element integrujący w postaci pracy na obszarze szyi i grzbietu.

Oceny:

Ogólna obserwacja kończyn dolnych w chodzie sprawdzając ustawienie palców na zewnątrz lub do środka, reakcja stawu skokowego dolnego na uderzenie pięty o podłoże.

Stopy: zgięcie/wyprost stawu zawiasowego palucha oraz stawu skokowego górnego, stawu Choparta, oddzielanie stopy pięty od stopy palców, ogólna rotacja wzdłuż osi długiej stopy (z wyłączeniem stawu skokowego dolnego), ocena stawu skokowego dolnego oraz test supinacji i pronacji w pozycji stojącej.  

Techniki rozluźniania mięśniowo-powięziowego: powtórzenie wcześniej pokazanych technik, aby skupić się na taśmach,  które wychodząc z obszaru stopy idą w górę. Słuchacze zostaną wprowadzeni do  różnych technik pracy na powięzi w pozycji stojącej  tzw. ‘fascial stripping’ , jest to kolejna grupa technik z metody Rolfingu.

Techniki energizacji mięśni: szczególnie skupiające się na rotacji dookoła osi długiej stopy.

Mobilizacje stawowe: w obrębie stóp krótkie powtórzenie mobilizacji stopy na kształt cyfry 8, dwa rozluźnienia dedykowane dla stawu skokowego dolnego pochodzące z tradycji osteopatycznej. W obrębie kolan: tzw. test  „mechanizmu śruby” oraz dwie mobilizacje stawu skokowego, aby rozpracować nieprawidłowości w tym obszarze

Integrująca praca ruchem: „fluffing the pillows’ (spulchnianie/rozbijanie  poduszek) oraz inne techniki z metody Tragera, chodzenie tyłem, eksperymentowanie ze zbyt dużą supinacją i pronacją (co stanowi również pracę przygotowawczą dla  wszystkich zainteresowanych bieganiem na boso.).

 

  1. Orientowanie

To w jaki sposób ustawiamy nasze zmysły zewnętrzne na świat ma olbrzymi wpływ na naszą efektywność ruchową. Wszelkie zmiany w naszej strukturze poniżej odcinka szyjnego nieuchronnie dojdą do szyi i głowy na skutek tensegracyjnego charakteru sieci napięciowej naszego ciała.

Ta sesja jest poświęcona „uwalnianiu szyi” – na czym w tradycyjnym Rolfingu terapeuta skupia się podczas siódmej godziny pracy z pacjentem. To pociąga za sobą dwa podstawowe cele: a) ponowne przesuniecie głowy w tył do linii pośrodkowej ciała oraz  b) polepszanie zakresu ruchu szyi we wszystkich płaszczyznach. Szyja może być przesunięta ze swojej optymalnej pozycji wyjściowej we wszystkich trzech płaszczyznach  głównych– tu ponownie słuchacz musi sam podjąć decyzje  które z tychże płaszczyzn wymagają największej uwagi; typowo jest to płaszczyzna strzałkowa, z wzorcem wysunięcia głowy w przód występującym najczęściej. Pamiętamy o podstawach somatycznych, a mianowicie  fakcie, iż zarówno stopy jak i głowa powinny wskazywać w tym samym kierunku  oraz tym iż staramy się minimalizować wszelkie przesunięcia głowy od linii pośrodkowej. Podstawowy łuk sesji wygląda tak iż pracujemy  od stóp idąc w górę, krótko dotykając skróconych tkanek w obszarach pomiędzy stopami i szyją, ale spędzając najwięcej czasu w obszarze głowy i szyi. Słuchacze zostaną zaznajomieni z pracą w obszarze stawu skroniowo-żuchwowego, ponieważ jakiekolwiek przemieszczenie głowy wpłynie na podwieszenie żuchwy.

Oceny: Ogólne czytanie ciała, ale skupiające się bardziej na tym jak struktury poniżej szyi wpływają na ustawienie głowy oraz szyi. Które tkanki poniżej szyi należy rozpracować w celu przywrócenia głowy do linii pośrodkowej? Następnie kilka prostych testów z zakresu ruchu dla odcinka szyjnego

Techniki rozluźniania mięśniowo-powięziowego: Płaszczyzna strzałkowa – mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, przednie mięśnie pochyłe, konkretne rozluźnianie mięśni podpotylicznych oraz uwalnianie skóry głowy. Płaszczyzna czołowa  – mięśnie pochyłe środkowe (oraz pośrednio mięśnie biodrowo lędźwiowe) – oba aspekty Taśmy Głębokiej Przedniej. Płaszczyzna poprzeczna  – zasada przeciwieństw  – przeciwległe mięśnie pochyłe tylne vs mięśnie pochyłe przednie po drugiej stronie ciała, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy vs mięśnie płatowate.

Wprowadzenie do pracy ze stawem skroniowo-żuchwowym – mięsień skroniowy oraz mięsień żwacz.

Wprowadzenie do technik pracy wewnątrz jamy ustnej (wymagające pracy w rękawiczkach) –mięsień skrzydłowaty oraz wewnętrzny aspekt mięśnia skroniowego.

Techniki energizacji mięśni: krótkie powtórzenie  rozluźnień w płaszczyznach strzałkowej, czołowej oraz poprzecznej w obszarze szyi  plus kilka rozluźnień w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego. Tzw. „złote rozluźnienia szyi”. Statyczne rozciąganie mięśni gnykowych. Cofnięcie  brody z  metody Iyengar – aktywizacja głębokich zginaczy szyi.

Mobilizacja stawów: uwalnianie przejścia pomiędzy odcinkiem piersiowym i szyjnym, dokładnie mobilizacja na poziomieT1/C7

Integrująca praca ruchem: zmiana kierunku w chodzie zainicjowana przez ruchy w obszarze podpotylicznym.

  1. Wzajemna integracja pomiędzy obręczami (barkową i biodrową)

Ta sesja, podobnie jak sesja pierwsza ma tendencje do skupiania się na warstwach powierzchownych i koncentruje się głównie na trzech parach taśm przebiegających ukośnie/po przekątnej ciała: Górnej Taśmie Spiralnej oraz Przedniej i Tylnej Taśmie Funkcjonalnej  – czyli taśmach powierzchownych, które łączą  te obręcze. Funkcjonalnie ta sesja  skupia się głównie na  stymulowaniu/wywoływaniu ruchów naprzemiennych w chodzie. Ogólny łuk sesji wygląda w ten sposób iż najpierw  spędzamy dużo czasu na taśmach przebiegających ukośnie, ale idziemy z pracą aż na poziom stóp.

Oceny: powrót do oceny w chodzie z sesji pierwszej oraz sprawdzenie zmian jakie zaszły. Sprawdzamy z góry, czy  występuje brak równowagi natury rotacyjnej w kompleksie osiowym.

Techniki rozluźniania mięśniowo-powięziowego: krótkie powtórzenie  technik pracy na Taśmach: Spiralnej i Funkcjonalnej. Ogólne techniki „drapowania”/ „układania” warstw zewnętrznych.

Techniki energizacji mięśni: krótkie powtórzenie technik ćwiczonych podczas  modułu drugiego.

Mobilizacje stawowe: również możliwe mobilizacje stóp przed grą końcową oraz pracą na odcinku szyjnym.

Integrująca praca z ruchem: metody Feldenkraisa i Tragera na integrację naprzemienną.

Program

Cztery progresywne sesje będą opracowywały następujące tematy:

  1. Tkanki powierzchowne – integrowanie najbardziej powierzchownych warstw powięziowych i mięśniowych
  2. Uziemianie („Grounding”) – integrowanie na poziomie podudzi oraz stóp
  3. Orientowanie – uwalnianie szyi i głowy
  4. Integracja naprzemienna obręczy – integrowanie kompleksu osiowego z kończynami – zarówno dolnymi  jak i górnymi  – w staniu,  chodzie i  sięganiu

Do każdej sesji słuchaczom zostaną zaprezentowane :

  • ocena statyczna i dynamiczna
  • krytyczne techniki mięśniowo-powięziowych rozluźnień
  • wspomagające techniki energizacji mięśni
  • mobilizacje stawowe oraz
  • integrujące metody angażujące ruch

Każda sesja będzie posiadała tę samą ogólna strukturę (wcześniej poznaną przez słuchaczy):

  1. Ocena statyczna i dynamiczna czynne i bierne obszaru któremu będzie poświęcone spotkanie
  2. Wykorzystanie technik rozluźniania mięśniowo-powięziowego oraz energizacji mięśni, aby zająć się  wyznaczonym dla danej sesji „terytorium”
  3. Tradycyjna gra końcowa(„endgame” – integrująca praca na grzbiecie oraz odcinku szyjnym)
  4. Niektóre integrujące techniki angażujące ruch pacjenta  
  5. Pojedyncza technika pracy w domu

Podczas każdego dnia  szkolenia słuchacze zostaną wprowadzeni do struktury godzinnej sesji oraz po południu wykonają 1-godzinne sesje na sobie wzajemnie.

Słuchacze do każdej z sesji otrzymają szczegółowe notatki.

  1. Tkanki powierzchowne

To spotkanie jest  niezbędną  sesją przygotowawczą, która skupia się  tylko  na Taśmach Anatomicznych, miejscu zetknięcia się powięzi powierzchownej oraz głębokiej, zdecydowanie unikając pracy na głębszych warstwach tkanek miękkich.

Oceny: ogólne statyczne czytanie ciała plus ocena chodu i „czworakowania” aby zaobserwować które z płaszczyzn są najbardziej zajęte – strzałkowa, czołowa, czy poprzeczna wybierając tylko jedną lub dwie,  które wymagają największego nakładu pracy: płaszczyzna strzałkowa – równowaga w Taśmie Powierzchownej Tylnej oraz Taśmie Powierzchownej Przedniej, płaszczyzna czołowa  – równowaga  dwóch taśm bocznych, Poprzeczna  – Taśma Spiralna, Taśmy Funkcjonalne Przednia i Tylna (które powinny zostać rozpracowane  jeśli kwestie zaburzeń natury rotacyjnej stanowią główny problem pacjenta – zajmujemy się nimi oddzielnie podczas sesji czwartej).

Techniki rozluźniania mięśniowo-powięziowego: techniki wykonywane szeroką dłonią (tak zwane techniki „trzeciej godziny”). Słuchacze mogli już ćwiczyć niektóre z nich podczas poprzednich kursów, jednakże ta klasa technik jest jedną z najtrudniejszych do opanowania, dlatego słuchacze będą proszeni o skoncentrowanie się na biomechanice swojego ciała, aby te techniki  były maksymalnie efektywne. Jest to szczególnie ważne, aby znaleźć właściwą głębokość  do tego typu pracy.  

Techniki energizacji mięśni: Płaszczyzna strzałkowa  - zginacze biodrowe  oraz prostowniki, prostowniki lędźwiowe, Powierzchowna Taśma Przednia  tułowia, przednie oraz tylne mięśnie pochyłe i  grupa mięśni gnykowych. Płaszczyzna czołowa – mięśnie odwodziciele i przywodziciele biodrowe, rozciąganie grupy mięśni strzałkowych, ogólne techniki energizacji mięśni dla bocznego aspektu tułowia (taśmy boczne) włączając w to ogólne rozciąganie z repertuaru  Aikido.  Zostaną pokazane specyficzne metody rozciągania mięśnia czworobocznego lędźwi oraz rozciągania bocznych mięśni pochyłych.

Mobilizacje stawowe: w tej pierwszej sesji zajmiemy się tylko kręgosłupem wykorzystując niektóre tradycyjne techniki mobilizacji metodą Rolfingu, można to zintegrować z „grą końcową” oraz pracą na pasmach tylnych.

Metody integracji ruchem: Techniki Funkcjonalnej  Integracja metodą Feldenkraisa do wywołania oscylacji w płaszczyźnie strzałkowej, a następnie seria technik Feldenkraisa do oscylacji w płaszczyźnie czołowej.  

  1. Uziemienie

Większa część tej sesji zostanie poświęcona organizowaniu stóp, podudzi oraz w mniejszym stopniu ud i miednicy choć oczywiście pod koniec sesji  pojawi się zwyczajowy element integrujący w postaci pracy na obszarze szyi i grzbietu.

Oceny:

Ogólna obserwacja kończyn dolnych w chodzie sprawdzając ustawienie palców na zewnątrz lub do środka, reakcja stawu skokowego dolnego na uderzenie pięty o podłoże.

Stopy: zgięcie/wyprost stawu zawiasowego palucha oraz stawu skokowego górnego, stawu Choparta, oddzielanie stopy pięty od stopy palców, ogólna rotacja wzdłuż osi długiej stopy (z wyłączeniem stawu skokowego dolnego), ocena stawu skokowego dolnego oraz test supinacji i pronacji w pozycji stojącej.  

Techniki rozluźniania mięśniowo-powięziowego: powtórzenie wcześniej pokazanych technik, aby skupić się na taśmach,  które wychodząc z obszaru stopy idą w górę. Słuchacze zostaną wprowadzeni do  różnych technik pracy na powięzi w pozycji stojącej  tzw. ‘fascial stripping’ , jest to kolejna grupa technik z metody Rolfingu.

Techniki energizacji mięśni: szczególnie skupiające się na rotacji dookoła osi długiej stopy.

Mobilizacje stawowe: w obrębie stóp krótkie powtórzenie mobilizacji stopy na kształt cyfry 8, dwa rozluźnienia dedykowane dla stawu skokowego dolnego pochodzące z tradycji osteopatycznej. W obrębie kolan: tzw. test  „mechanizmu śruby” oraz dwie mobilizacje stawu skokowego, aby rozpracować nieprawidłowości w tym obszarze

Integrująca praca ruchem: „fluffing the pillows’ (spulchnianie/rozbijanie  poduszek) oraz inne techniki z metody Tragera, chodzenie tyłem, eksperymentowanie ze zbyt dużą supinacją i pronacją (co stanowi również pracę przygotowawczą dla  wszystkich zainteresowanych bieganiem na boso.).

  1. Orientowanie

To w jaki sposób ustawiamy nasze zmysły zewnętrzne na świat ma olbrzymi wpływ na naszą efektywność ruchową. Wszelkie zmiany w naszej strukturze poniżej odcinka szyjnego nieuchronnie dojdą do szyi i głowy na skutek tensegracyjnego charakteru sieci napięciowej naszego ciała.

Ta sesja jest poświęcona „uwalnianiu szyi” – na czym w tradycyjnym Rolfingu terapeuta skupia się podczas siódmej godziny pracy z pacjentem. To pociąga za sobą dwa podstawowe cele: a) ponowne przesuniecie głowy w tył do linii pośrodkowej ciała oraz  b) polepszanie zakresu ruchu szyi we wszystkich płaszczyznach. Szyja może być przesunięta ze swojej optymalnej pozycji wyjściowej we wszystkich trzech płaszczyznach  głównych– tu ponownie słuchacz musi sam podjąć decyzje  które z tychże płaszczyzn wymagają największej uwagi; typowo jest to płaszczyzna strzałkowa, z wzorcem wysunięcia głowy w przód występującym najczęściej. Pamiętamy o podstawach somatycznych, a mianowicie  fakcie, iż zarówno stopy jak i głowa powinny wskazywać w tym samym kierunku  oraz tym iż staramy się minimalizować wszelkie przesunięcia głowy od linii pośrodkowej. Podstawowy łuk sesji wygląda tak iż pracujemy  od stóp idąc w górę, krótko dotykając skróconych tkanek w obszarach pomiędzy stopami i szyją, ale spędzając najwięcej czasu w obszarze głowy i szyi. Słuchacze zostaną zaznajomieni z pracą w obszarze stawu skroniowo-żuchwowego, ponieważ jakiekolwiek przemieszczenie głowy wpłynie na podwieszenie żuchwy. 

Oceny: Ogólne czytanie ciała, ale skupiające się bardziej na tym jak struktury poniżej szyi wpływają na ustawienie głowy oraz szyi. Które tkanki poniżej szyi należy rozpracować w celu przywrócenia głowy do linii pośrodkowej? Następnie kilka prostych testów z zakresu ruchu dla odcinka szyjnego

Techniki rozluźniania mięśniowo-powięziowego: Płaszczyzna strzałkowa – mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, przednie mięśnie pochyłe, konkretne rozluźnianie mięśni podpotylicznych oraz uwalnianie skóry głowy. Płaszczyzna czołowa  – mięśnie pochyłe środkowe (oraz pośrednio mięśnie biodrowo lędźwiowe) – oba aspekty Taśmy Głębokiej Przedniej. Płaszczyzna poprzeczna  – zasada przeciwieństw  – przeciwległe mięśnie pochyłe tylne vs mięśnie pochyłe przednie po drugiej stronie ciała, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy vs mięśnie płatowate.

Wprowadzenie do pracy ze stawem skroniowo-żuchwowym – mięsień skroniowy oraz mięsień żwacz.

Wprowadzenie do technik pracy wewnątrz jamy ustnej (wymagające pracy w rękawiczkach) –mięsień skrzydłowaty oraz wewnętrzny aspekt mięśnia skroniowego.

Techniki energizacji mięśni: krótkie powtórzenie  rozluźnień w płaszczyznach strzałkowej, czołowej oraz poprzecznej w obszarze szyi  plus kilka rozluźnień w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego. Tzw. „złote rozluźnienia szyi”. Statyczne rozciąganie mięśni gnykowych. Cofnięcie  brody z  metody Iyengar – aktywizacja głębokich zginaczy szyi.

Mobilizacja stawów: uwalnianie przejścia pomiędzy odcinkiem piersiowym i szyjnym, dokładnie mobilizacja na poziomieT1/C7

Integrująca praca ruchem: zmiana kierunku w chodzie zainicjowana przez ruchy w obszarze podpotylicznym.

  1. Wzajemna integracja pomiędzy obręczami (barkową i biodrową) 

Ta sesja, podobnie jak sesja pierwsza ma tendencje do skupiania się na warstwach powierzchownych i koncentruje się głównie na trzech parach taśm przebiegających ukośnie/po przekątnej ciała: Górnej Taśmie Spiralnej oraz Przedniej i Tylnej Taśmie Funkcjonalnej  – czyli taśmach powierzchownych, które łączą  te obręcze. Funkcjonalnie ta sesja  skupia się głównie na  stymulowaniu/wywoływaniu ruchów naprzemiennych w chodzie. Ogólny łuk sesji wygląda w ten sposób iż najpierw  spędzamy dużo czasu na taśmach przebiegających ukośnie, ale idziemy z pracą aż na poziom stóp.

Oceny: powrót do oceny w chodzie z sesji pierwszej oraz sprawdzenie zmian jakie zaszły. Sprawdzamy z góry, czy  występuje brak równowagi natury rotacyjnej w kompleksie osiowym.

Techniki rozluźniania mięśniowo-powięziowego: krótkie powtórzenie  technik pracy na Taśmach: Spiralnej i Funkcjonalnej. Ogólne techniki „drapowania”/ „układania” warstw zewnętrznych.

Techniki energizacji mięśni: krótkie powtórzenie technik ćwiczonych podczas  modułu drugiego.

Mobilizacje stawowe: również możliwe mobilizacje stóp przed grą końcową oraz pracą na odcinku szyjnym.

Integrująca praca z ruchem: metody Feldenkraisa i Tragera na integrację naprzemienną.

Dla kogo przeznaczony?

  • fizjoterapeuci
  • studentci fizjoterapii (po I roku)
  • technicy fizjoterapii
  • technicy masażyści.
OPINIE I KOMENTARZE